Αψιθιά (Αρτεμισία)

Η “ΑΣΠΙΔΑ” ΤΟΥ ΠΕΠΤΙΚΟΥ

Η Αρτεμισία (Artemisia vulgaris – mugwort) είναι ένα πολυετές φυτό που το βρίσκουμε σε ολόκληρη την Ευρώπη, την Ασία την Βόρεια Αφρική και τη Βόρεια Αμερική. Στην Ελλάδα συναντάμε επτά διαφορετικά είδη Αψιθιάς, κυρίως στα ορεινά δάση της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, αλλά και στη Κρήτη. Η Αρτεμισία ανθοφορεί μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου, φτάνει σε ύψος τα 2 μέτρα και έχει ξυλώδη ρίζα.

Ιστορικά στοιχεία

Ιστορικά η Αρτεμισία χρησιμοποιήθηκε ως βοτανο από πολλούς λαούς. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες συνήθιζαν να βάζουν φύλλα Αρτεμισίας στα σανδάλια τους, προκειμένου να αποφύγουν τις μυκητιάσεις και να ανακουφίσουν τα πονεμένα πέλματα κατά τη διάρκεια κάποιας μεγάλης πορείας. Ο Ιπποκράτης αναφέρει την Αψιθιά ως βοτανο που επισπεύδει και διευκολύνει το τοκετό. Οι Κινέζοι χρησιμοποιούν την Αρτεμισία από το 500 π.Χ. ενώ και σήμερα αποτελεί σημαντικό βοτανο στη Μοξαθεραπεία (καύση της Αψιθιάς σε σημεία βελονισμού).

Ιδιότητες

Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία η Αρτεμισία χρησιμοποιείται σε δύο κυρίως περιπτώσεις. Η πρώτη αφορά την εξομάλυνση της εμμηνορρυσίας (περιόδου). Σε αυτή τη περίπτωση θεωρείται πως βοηθάει τόσο ως εμμηναγωγό (προκαλεί αιμορραγία, όταν δεν έχει έμφανιστεί κανονική έμμηνη ρύση), όσο και στην αντιμετώπιση της υπερμηνόρροιας (υπερβολική αιμόρροια).

Τονώνει το πεπτικό
Η Αρτεμισία χρησιμοποιείται και ως τονωτικό του πεπτικού συστήματος. Θεωρείται πως διευκολύνει τη χώνεψη των λιπαρών ουσιών – για αυτό το λόγο άλλωστε ανήκει στα λεγόμενα “βοτανα για αδυνάτισμα”. Παράλληλα θεωρείται πως αυξάνει τη παραγωγή της χολής, ενεργοποιεί το πεπτικό σύστημα και αντιμετωπίζει τη δυσπεψία, τις καούρες και το “φούσκωμα”.

*Αποφεύγεται σε εγκυμοσύνη ή θηλασμό. Η χρήση του βοτάνου σε μεγαλύτερες δοσολογίες ή για περισσότερο από 4 εβδομάδες μπορεί να προκαλέσει αυπνία, ιλίγγους, σπασμούς, αυπνία, ανησυχία.

ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ

ΑΦΕΨΗΜΑ: Τοποθετούμε το θεραπευτικό μέρος του φυτού (ρίζες, φλούδες , κοτσάνια, σπόροι) σε νερό και το αφήνουμε να βράσει σε σιγανή φωτιά. Έπειτα, στραγγίζουμε ανάλογα με το φυτό. Εκχύλισμα: Γίνεται όταν βράσουμε το υγρό που περιέχει τα φυτά τόσο πολύ ώστε να εξατμιστεί ένα μέρος του.

ΨΥΧΡΟ ΕΜΒΡΕΓΜΑ: Ρίχνουμε το φυτό μέσα σε κρύο νερό για αρκετό χρόνο, ώστε να διαλυθούν τα συστατικά του. Στραγγίζουμε το ζουμί και το χρησιμοποιούμε.

ΘΕΡΜΟ ΕΜΒΡΕΓΜΑ: Είναι ακριβώς το ίδιο με το ψυχρό με τη μοναδική διαφορά πως γίνεται σε χλιαρό νερό. Βάμμα: Παίρνουμε το φυτό και το ρίχνουμε σε οινόπνευμα, όπου παραμένει αρκετό χρόνο. Το υγρό που προκύπτει ονομάζεται βάμμα (αποκλειστικά για εξωτερική χρήση).

ΕΓΧΥΜΑ: Πρόκειται για την καταλληλότερη μέθοδο για να αντλήσουμε τις φαρμακευτικές ιδιότητες των ευαίσθητων μερών των φυτών, των λουλουδιών και των φύλλων τους. Γίνεται ρίχνοντας βραστό νερό, αφού το κατεβάσουμε από τη φωτιά. Σουρώνουμε το θεραπευτικό μέρος του φυτού για 10-20 λεπτά και το χρησιμοποιούμε.

ΣΙΡΟΠΙ: Τα σιρόπια συνδυάζουν την κατευναστική επίδραση του μελιού με τις φαρμακευτικές ιδιότητες των εγχυμάτων ή αφεψημάτων, καταλήγοντας σε επιπρόσθετα οφέλη ιδίως για την αντιμετώπιση του πονόλαιμου και του κρυολογήματος. Ανακατέψτε 500ml εγχύματος ή αφεψήματος με 500γρ μέλι. Αφού κρυώσει βάλτε σε σκούρο μπουκάλι και κλείστε το με φελλό ( επειδή γίνονται ζυμώσεις στα σιρόπια και στα μπουκάλια με βιδωτό πώμα μπορεί να εκραγούν. Ο φελλός είναι σημαντικός)